Feeds:
Posts
Comments

Archive for February, 2012

Vooroordeel

“Wat? Bestaat dat dan nog? Wat ouderwets.” Dit was de reactie toen ik vertelde van de tupperwareparty. Toegegeven, ik sprong geen gat in de lucht bij de uitnodiging. Het stoffige imago deed mijn hart niet sneller kloppen. Maar toen roerde het kind in mij zich. Het stemmetje zei me dat ik niet zo snel een oordeel moest geven, dat ik buiten de lijntjes moest denken, nieuwsgierig zijn en open en vooral ‘nieuwe’ uitdagingen aan moest gaan.
Het kind in me had gelijk. Met een groep zaten we om de tafel allemaal heerlijke gerechtjes te maken, uiteraard met behulp van tupperware. Van gevulde eieren tot een zalmsalade. Zomaar een leuke avond met nieuwe contacten, lekker gegeten en veel gelachen. Stoffig was het dus zeker niet, oud wel. De eerste party werd 50 jaar geleden gegeven.

Vel geen oordeel over zaken waarvan
je alleen de echo of de schaduw kent.

Read Full Post »

Zomaar een dag

De takken van de bomen steken scherp af tegen de strakgrijze lucht. Ze zwaaien naar me. Ik kijk terug naar de aflevering van mijn soap van gisteren. Verschillende verhaallijnen speelden zich af.
De buurman is er nog niet aan toe om los te laten en wentelt zich in zijn slachtofferrol. Hij zocht de confrontatie op met ex en dat leverde hem een gebroken been op.
Een volgende scene; ze loopt een lange weg van verdriet, en voelt nu dat het goed is om uit te reiken naar anderen.
Een oriënterend gesprek, waarbij afzonderlijke dromen bij elkaar komen. Niet ik, niet jij, maar wij!!!
Een moment van inzicht; wat je doet is niet wie je bent. Beoordeel jezelf en anderen naar het gedrag, niet als persoon.


Midden in het bos kwamen de olifant en de slak elkaar tegen.
‘Hallo olifant,’ zei de slak.
‘Dag slak,’ zei de olifant.
Op dat moment begon het te regenen.
‘Kom maar even binnen,’ zei de slak.
‘Graag,’ zei de olifant en hij stapte het huis van de slak in. Het was warm en donker daar binnen, terwijl de regen op het dak kletterde.
‘Het is hier wel nauw,’ zei de olifant.
‘Ja,’ zei de slak. ‘Maar niet als ik alleen thuis ben.’
‘Ik vraag me af,’ zei de olifant die nauwelijks kon ademhalen, ‘wat erger is: nat of nauw?’
‘Ja,’ zei de slak, ‘wat zou eigenlijk erger zijn?’
‘Heb je hier nergens een raam?’ vroeg de olifant.
‘Als ik kijken wil ga ik altijd naar buiten,’ zei de slak.
De olifant knikte, maar het huis van de slak was net iets te klein daarvoor. De wanden kraakten, barstten en vielen in scherven uiteen.
‘Wat deed ik nou?’ vroeg de olifant.
‘Knikken,’ zei de slak, terwijl de tranen in zijn ogen sprongen.
‘Maar dat doe ik zo vaak…’ zei de olifant. Maar toen sloeg hij zijn ogen neer en zei: ‘Het spijt me, slak.’
De slak keek zo verdrietig dat de olifant een brok in zijn keel kreeg. Het was ook een treurig gezicht: de neergutsende regen, de stukjes huis en de wanhopige slak.
‘Kan ik iets lijmen?’ vroeg de olifant. Maar de slak zei alleen maar: ‘Loop maar door, olifant.’
Toen de olifant doorliep riep hij hem nog na: ‘Maar ik ben niet boos!’
‘Nee,’ riep de olifant vlak voordat hij niet oplette en met zijn volle gewicht tegen de beuk botste, en wel zo hard dat de eekhoorn boven in zijn huis met stoel en al omviel, terwijl hij juist even zat te slapen.
De avond viel en de slak zocht alle scherven van zijn huis bij elkaar. Met wat lijm maakte hij zijn huis weer heel. Maar in het dak liet hij een opening waardoorheen iemand voortaan zijn hoofd zou kunnen steken als hij wilde knikken.
Toen hij die nacht plotseling wakker werd zag hij door de opening een ster in de donkere lucht. En dan te bedenken, dacht hij, dat ik tot nu toe zelfs geen kier heb gehad. Hoe bestaat het! En hij schudde heel voorzichtig zijn hoofd, terwijl de ster hoog boven hem fonkelde.

– Toon Tellegen – Langzaam, zo snel als zij konden –

Read Full Post »

‘Jullie gedragen je als kinderen in een snoepwinkel,’ zei jongste. Dat was de beste omschrijving die ze kon geven. Al giebelend, wat al snel overging in de slappe lach, fietsten oudste en ik een rondje om het meer. Voor het eerst op de tandem. Zij als leider voorop; ik kreeg achterop een les in controle loslaten. Het duurde even voor we ons evenwicht vonden en we op elkaar vertrouwden. Maar toen vormden we een superteam.
Mindfulness in de praktijk… uit de comfortzone, terug naar het kind in onszelf, loslaten en vertrouwen, volop bewust van het hier en nu.
Kortom, een dag met een gouden rand. Ik lijst hem in.

Read Full Post »

Als de tijd rijp is

Het loopt in elkaar over. De coachingskalender gaat vandaag over: leef je droom. Hoe kun je je droom verbinden met je dagelijkse leven?
De boodschap van Hour of Power ging zojuist over bidden. Het één kan niet zonder het ander. Ik leef mijn droom. En heb nog meer dromen. En heb geleerd dat dromen uitkomen als de tijd rijp is. Niet enkel op het moment dat ik erom vraag. Dromen, bidden en vertrouwen!!!

Gebeden kennen geen beperkte houdbaarheid.

When the idea is not right, God says, “No.”
When the time is not right, God says, “Slow.”
When you are not right, God says, “Grow.”
When everything is all right, God says, “Go.”

Read Full Post »

Kruip in de huid van..

Ik sprak laatst met een boom, en vroeg hem:
“Zeg boom, waarom staan jullie eigenlijk altijd op de zelfde plek, en altijd zo mooi stil?”
De boom zei: ” Ach, daar staan wij niet zo bij stil”
Celeste

WAUW!! Vroeg in de ochtend en de zon schijnt schijnt steeds feller door mijn raam. Zij roept me, praat tegen me. Ik ga voor het raam zitten en zie de kale takken van de bomen. Ook zij praten mee. Ze willen me duidelijk wat vertellen. De bomen baden fel in het zonlicht, bijna onaards zo vroeg op de dag. Ik kruip in de huid van de bomen. Voel de warmte van de zon, ervaar het licht. Voel de drang tot groei. Sta geworteld in mijn kracht. Spreid mijn takken uit. Ze zwaaien mee met de wind. Voel de verwachting van de naderende lente, vertrouwen.
Ik zit stil, vol verwondering en alle mooie woorden doen geen recht aan dit gevoel.

Marcel Proust schreef: “De ware ontdekkingsreis is niet het verkennen van nieuwe gebieden, maar het zien door andere ogen.”

Read Full Post »

Op de valreep

The world turns on. Mijn gedachten ook. Ik kijk terug op een heerlijk ontspannen dag gisteren. In een tijdschrift las ik de opdracht: bedenk 5 dingen waar je op dit moment dankbaar voor bent. Ik ben er voor gaan zitten en schreef achter elkaar 5 punten op. Ik voel me rijk en zie meer parels dan kiezelsteentjes. Gisteravond, het liet me niet los, heb ik nog een keer hetzelfde gedaan. In de stilte opgeschreven waar ik op dat moment dankbaar voor was. En opnieuw had ik een lijstje met geheel nieuwe punten. Wauw, wat voelde dat goed. En vlak voor het slapen struikelde ik niet over een kiezelsteen, maar over een rots. Vanuit het niets kreeg ik een be/veroordeling. Te hard bevonden, niet kunnen luisteren, alles en iedereen afwijzen…. Ik denk terug aan een geleerde les, de ander niet benaderen met verwijten, maar met wensen. Hard…..
Ik heb deze steen meegenomen in bed en hem gekoesterd, zacht gemaakt. Ik neem hem mee de dag in en zal onderweg in de spiegel kijken. Misschien, heel misschien noem ik deze steen dan later wel in mijn rijtje om dankbaar voor te zijn……

Read Full Post »

The world turns on

De langstlopende soapserie is afgelopen. Rondom mij lijkt een nieuwe soap te zijn begonnen. De benedenbuurman vertelt me dat zijn fiets is gestolen. De buurman next door trakteert mij op rasechte soapverhalen. Alle ingrediënten komen er in voor. Seks, drugs, alcohol, vechten, vreemdgaan, helderziende, politie en ziekenhuis….. Waarom geef ik nou toch de voorkeur aan ‘As the world turns?’
Ik word uit mijn comfortzone gehaald en neem een kijkje in een andere (denk)wereld. Aan mij de taak om te luisteren en om er geen waarde-oordeel aan te geven. Waarom komt dit op mijn pad? Wat wil dit mij zeggen? Ik weet het niet. The world turns on.

Kijk goed naar deze dag
want gisteren is maar een herinnering
en morgen is slechts een visioen.
Maar een goed beleven van deze dag
maakt elk gisteren
tot een herinnering van geluk
en elke morgen
tot een visioen van hoop.

-deel van een Sanskriet gedicht –

Read Full Post »

Older Posts »