Feeds:
Posts
Comments

Archive for January, 2012

Koud?


‘Wat jammer dat zoveel mensen na een mindfulnesscursus terugvallen en er niks mee doen…’ Ik keek de ander verbaasd aan. Als je het hier en nu en het vertrouwen wat daarbij hoort hebt aangeraakt en gevoeld, hoe kan je er dan niks mee doen? Dan hoort het bij je.
Gisteren fietste ik door de vrieskou en moest hieraan terugdenken. Ik voelde me verre van mindful, want had het zoooo koud. Gemopper, verzet, oordeel.
Ach, en dan schijnt de zon, en fiets ik met de wind mee.
Elk seizoen van het leven hoort erbij.
Tegenstellingen. Je kunt het tegelijk koud en warm hebben. Zon en sneeuw, verdriet en geluk.
Een sausje van mildheid erover en het fietsen wordt minder zwaar.

Advertisements

Read Full Post »

Ik besta

Het woord bestaansrecht blijft maar bij me binnenkomen. Ik kan er niet omheen. Een vriendin leerde liefdevol naar zichzelf te kijken en toonde dit aan de wereld. Ze gaf zichzelf bestaansrecht en kreeg dit ook. Prachtig. Vanmorgen las ik het citaat van de dag: Als anderen in je geloven, moet je dat zelf ook maar eens proberen! In een interview zei Brigitte Kaandorp dat ze 5 maanden geen optredens had. Aan de ene kant heerlijk, maar aan de andere kant was ze haar bestaansrecht kwijt. Ik hing ook mijn bestaansrecht op aan wat ik deed. Want wie was ik toen ik stopte met mijn werk? En wie was ik toen ik genezen verklaard werd van kanker? Met een nieuwe uitdaging op mijn pad is het mijn les dat ik hier niet mijn bestaansrecht aan ontleen.

Jij mag zijn zoals je bent,
om te worden wie je bent, maar nog niet kunt zijn;
en je mag het worden op jouw manier en in jouw tijd.

Een mooi verhaal:
Een kleine golf zei tegen de huizenhoge slaggolf, terwijl ze samen door de oceaan joegen:
“Jij gaat straks een spetterende klapper maken, en het enige wat ik kan doen is met een klein kletsje achter jou neerploffen.”
“Dat zie je verkeerd,” zei de grote golf.
“Nietwaar. Ik ben maar een miezerig klein golfje, niemand zal zelfs maar merken dat ik er ben.
“Golfje, waar ben je van gemaakt?”
“Van water.”
“En waar ben ik van gemaakt?”
“Ook van water.”

“Dan zijn we in essentie toch gelijk. We zijn allebei van water, en als we straks geen golven meer zijn, dan zijn we weer water.

Read Full Post »

Nachtelijk bezoek

Vannacht ging ik naar bed. Ik deed het licht uit en ineens viel het donker als een zware deken op me. Al mijn issues kwamen tegelijk op me af. Het hart klopte in m’n keel. Aarzelend, maar toch, heb ik alle gedachten welkom geheten. Ze bestaansrecht gegeven en ze toen vriendelijk gevraagd bij mij te overnachten. Vanochtend, na een nacht slapen, keken we elkaar in de ogen. Ik kreeg geschenken. Terwijl ik in de badkamer in de spiegel keek, kwam de gedachte op dat wat ik van anderen verwacht, ik eerst zelf moet geven. De preek op tv ging zojuist over zelfrespect. Rechtstreeks aan mij gericht. Terwijl ik begon te schrijven aan deze blog klonk het lied ‘You never walk alone.’ Kippenvel.
Zoveel issues, zoveel groei. Gister las ik opnieuw het verhaal van de Chinese bamboe. Als je een zaadje ervan in de grond stopt zie je de eerste vijf jaar niets. Het groeit onder de grond. Pas na vijf jaar begint het bovengronds te groeien in een snel tempo tot een hoogte van wel 25 meter.
Geduld is dus een schone zaak.

Als je loopt door een storm
wees dan niet bevreesd….
You never walk alone!

Read Full Post »

Alleen maar zijn

Elke dag begin ik meditatief en daaruit ontstaat een blog. Een heerlijke manier om de dag te beginnen. Vanochtend liep het anders. Ik zal het maar eerlijk bekennen: ik heb me verslapen. Ook een goed begin van de dag trouwens. Zojuist, midden op de dag, heb ik mijn moment teruggepakt. Ik heb een stoel voor het raam gezet en heb een uur lang naar buiten zitten kijken. Naar de bomen met hun kale takken. Zag een enkele vogel die langsvloog. De langsrijdende trein liet mij inzoomen op de bovenleidingen. Had ik nooit bewust gezien. Toen ik die in mijn blikveld kreeg werd ik verrast door een volgende trein. Hij reed onder mijn blikveld door.
Wat een quality tijd. Alleen maar zijn in het hier en nu. Probeer het ook maar eens.

Read Full Post »

Dans

Kleurend door het leven maakt het leven kleurrijk. Het is net of het allemaal wat makkelijker, vloeiender gaat. Ik las het boekje ‘Het is goed zo, ik kom je halen.’ Verhalen over stervensbegeleiding. Eén zin sprong eruit: Ik dans tussen vreugde en verdriet. Woorden van een vrouw die wist dat ze spoedig zou sterven en alles uit het leven haalde. Dansen is meebewegen. Buiten de lijntjes gaan. Het woordje moeten wordt vervangen door mogen. Als je danst, meebeweegt is er tijd om te rusten, om je terug te trekken, maar ook tijd om weer met veel energie verder te gaan.
C. reageerde gisteren met een prachtige zin: ‘ooit een zonsondergang/opgang gezien binnen ‘lijntjes’??’
Laten we meebewegen met de wind.

Read Full Post »

Kleur de dag

Ik kreeg mijn ‘kleurboek’ mee naar huis en mocht er mee aan het werk. Vol overgave begon ik te kleuren. Tot even later mijn kind mij meenam en ik me mee liet nemen. Omdat ik buiten de lijntjes durfde kleuren, hadden we qualitytime samen. Het zag eruit als spijbelen, maar wat voelde het goed. Later op de dag ging ik verder kleuren. De bel van de herberg ging opnieuw en een lieve vriendin kwam binnen. De lente was in huis. De tekening van de dag is niet afgekomen, maar wat ziet hij er mooi uit met prachtige kleuren buiten al die lijntjes.
Vandaag ga ik met nog meer overgave aan het kleuren.

Afwisseling is de ware specerij van het leven,
die aan alles geur en smaak geeft!

Read Full Post »

Back to …

‘Vroeger was het beter, rustiger…’ Ik hoor het soms om me heen. Het hangt er maar net van af hoe je je staande houdt in je ‘drukke’ leven. Ik doe een stapje terug. Heb de uitknop gevonden. Hoef niet meer de hele dag bereikbaar te zijn. Geen geluid, beeld of chat. Ik hoor ineens de vogels zingen op een tak voor mijn raam. Ik kan me beter concentreren in de stilte.
In plaats van wordfeud kocht ik een scrabblespel. En we hadden een ouderwetse gezellige avond. Tja, je moet wel tegen je verlies kunnen, want de jeugd van tegenwoordig…

Leef met vlag en wimpel,
maar hou’t simpel.

Wacht niet op bijzondere momenten,
maar maak de gewone momenten bijzonder.

Read Full Post »

Older Posts »