Feeds:
Posts
Comments

Archive for July, 2014

Happy

happy moments Zestien jaar jong en ze dronken hun eerste glas champagne op een terras aan een Amsterdam’s kanaal. De ober zei: ‘We have bottled all the stars this evening.’ Wijzend op de prachtige confettiregen die uit de hemel viel, de bloesem van de iepen, reageerde hij geïrriteerd: ‘Ah, the confetti, it hasn’t been so bad in many years. It’s everywhere. Very annoying.’ Voor de één puur geluk, voor de ander niet.
Geluk. Momenten van een gemoedstoestand. Het proeven van de sterren, het kijken naar confetti uit de hemel.
De schuur van mijn boerderijspelletje werd te klein. Het duurde lang voor ik de materialen bij elkaar had om hem te vergroten. Dus mijn geluk was groot toen het zover was. Gauw verder sprokkelen, want al snel zou ik weer meer ruimte nodig hebben…
Geluk, momenten waarvan je volop mag genieten.

Advertisements

Read Full Post »

Vrijheid

vrijheid De vakantiekoorts heerst om mij heen. Blijde mensen die gaan genieten van het ‘nietsdoen,’ van het mooie weer en van het geen verplichtingen hebben.
Ik geniet mee. Blij met het mooie weer, dans vandaag in de regen en ervaar de vrijheid.
Toch steekt de zon af en toe. Voelt de vrijheid onmetelijk. Prikken de druppels.
De scheurkalender zegt: Als je langzaam en aandachtig voor jezelf de woorden uitspreekt: ‘Nu is alles zo goed als het kan zijn,’ dan verdwijnt de worsteling van het voortdurend willen en niet willen van dingen.

Lijden is een gevecht met de realiteit.

Read Full Post »

Zoiets

121306raindrops Na een warme gezinsdag gister zit ik op het balkon op een droog plekje in de stromende regen. Onafgebroken regen. Een vogel schuilt in de grote eikenboom vlak voor me. We kijken elkaar aan. Een groot gevoel van weemoed overvalt me. De urenlange regen staat voor de tranen van de wereld…
Ik pak een tijdschrift en lees:

Zoiets

Een stem die je raakt
waar niemand je raakt,
stem zo herbergzaam.

Hand op je hoofd,
aandacht die je koestert-
grond onder je voeten.

Licht, mantel die je tooit.
Licht dat je verheldert.
Licht dat niet wijkt.

Hart.
Hart dat klopt,
hoorbaar klopt voor jou.

Zoiets. Zo iemand.

– Hans Bouma –

Read Full Post »

De wereld draait door. Op de fiets naar de kapper. Onderweg een cadeautje kopen. Zoonlief stuurt een foto van een prachtig rood poesje die vandaag zijn intrede deed in zijn huis. De tour de France, de laatste dag van de Vierdaagse. De zon schijnt.
Maar het gevoel na de vliegtuigramp zit diep. De wereld staat stil….
stil

De krekel was zo nieuwsgierig naar wat hij nu eigenlijk voelde, ergens binnenin zich, dat hij zich binnenstebuiten keerde om daar achter te komen. Het was aan de rand van het bos, vroeg in de ochtend. De lijster werd juist wakker en wist niet goed of hij nog droomde, en de leeuwerik viel bijna uit de lucht van verbazing, want daar, in het natte gras, in de milde ochtendzon, onder veel gehijg en gesjirp, duwde de krekel zijn binnenste naar buiten, terwijl zijn buitenste naar binnen verdween.
De lijster vloog naar beneden en even later kwam ook de mier uit het struikgewas tevoorschijn, waar hij naar zoethout had gezocht. ‘Hoe bestaat het,’ zei de mier.
‘Hallo!’ Plotseling hoorden ze heel zacht van binnen uit de binnenstebuiten gekeerde krekel een stem.
‘Ben jij dat, krekel?’ vroeg de mier.
‘Ja,’ zei de stem.
‘Wat doe je daar?’
‘Kunnen jullie mijn gevoel zien?’
‘Je gevoel?’
‘Ja. Jullie weten toch wel wat gevoel is…? Het moet daar ergens zitten.’
‘Zie jij wat?’ vroeg de mier aan de lijster.
‘Nee,’ zei de lijster. ‘Waar moet ik op letten?’
‘En mijn gedachten?’ vroeg de gesmoorde stem.
Weer bekeken de mier en de lijster de binnenstebuiten gekeerde krekel, haalden hun schouders op en zeiden: ‘Nee.’
‘O,’ zei de stem. ‘Wat zien jullie dan wel?’
‘Ja,’ zei de mier. ‘hoe moet ik dat zeggen. Het lijkt nergens op.’
‘Maar misschien is dat mijn gevoel wel!’ zei de stem.
‘Het ziet er eigenaardig uit,’zei de lijster.
‘Zo kun je ook niet eten, krekel,’ zei de mier. ‘Ik zie je mond nergens.’
‘Dat klopt,’ zei de stem. ‘Mijn mond is hier.’
‘Heb je geen honger?’ vroeg de mier.
Even was het stil. Toen zei de stem: ‘Dat weet ik niet. Kijk eens.’
De mier en de lijster bekeken de binnenkant van de krekel nog eens nauwkeurig en de mier meende dat hij kon zien dat de krekel honger had.
‘Ja, je hebt honger,’ zei hij.
‘O,’zei de stem. ‘Wat nu?’
‘Ik denk,’ zei de mier, ‘dat je je buitenstebinnen moet keren, krekel. Er zit niets anders op.’
‘Dat denk ik ook,’ zei de lijster.
De krekel vroeg nog een keer of ze heel goed wilden kijken of ze zijn gevoel zagen en ook bepaalde gedachten die hij soms zomaar tegen zijn zin had. Maar ze zagen niets. Toen keerde de krekel zich met veel gekraak en rumoer weer buitenstebinnen. De mier en de lijster hielpen hem met trekken en duwen.
‘En toch,’ zei de krekel, toen hij weer in het gras stond, zijn binnenste binnen en zijn buitenste buiten, ‘toch hadden jullie mijn gevoel moeten zien. Want nu zit het weer hier.’ Hij tikte op zijn borst. ‘Hier.’
De lijster groette de beide anderen en vloog weg, terwijl de mier de krekel meenam naar een geheimzinnige plek onder de eik, waar een potje zachte harshoning stond dat de mier daar verborgen had voor een zeer speciale gelegenheid.
‘Vreemd, hè, mier,’zei de krekel, terwijl hij een grote hap nam. De mier knikte.
‘Ik denk altijd dat mijn gevoel rood is,’ zei de krekel, ‘lichtrood. Dat denk ik. Maar ik zou dat zo graag eens zeker willen weten. Jammer dat jullie het niet konden vinden.’
De mier knikte en nam nog wat honing.

– Toon Tellegen –

Read Full Post »

Be drunk

for ever Vanavond is het precies drie jaar geleden dat ik ben verhuisd. Wat een stap. En wat is er veel gebeurd de afgelopen jaren.
De tijd gaat snel. Ja, als ik terugkijk voelt het snel. Maar het tijdsgevoel is afhankelijk van hoe intensief je dingen beleeft. Tijdens de vakantie was er geen tijdsgevoel. Zoveel nieuwe indrukken elke dag. En tijdens sommige voetbalwedstrijden leek de klok stil te staan.
Het volgende gedicht is een oproep om je leven intensief te leiden. Alsof je alles voor het eerst doet.

Be drunk

You have to be always drunk. That’s all there is to it– it’s the only way. So as not to feel the horrible burden of time that breaks your back and bends you to the earth, you have to be continually drunk.

But on what? Wine, poetry or virtue, as you wish. But be drunk.

And if sometimes, on the steps of a palace or the green grass of a ditch, in the mournful solitude of your room, you wake again, drunkenness already diminishing or gone, ask the wind, the wave, the star, the bird, the clock, everything that is flying, everything that is groaning, everything that is rolling, everything that is singing, everything that is speaking. . .ask what time it is and wind, wave, star, bird, clock will answer you: ‘It is time to be drunk! So as not to be the martyred slaves of time, be drunk, be continually drunk! On wine, on poetry or on virtue as you wish.’

– Charles Baudelaire –

Read Full Post »


Schoorvoetend opende ze de deur en liet deze op een kier staan. Ik reageerde op een oproep in een tijdschrift. Een 93 jarige dame zou het leuk vinden post te krijgen uit het land. Ze woonde in mijn straat, dus vond ik een bloemetje op zijn plaats. Een uitspraak van haar blijft me bij: ‘Ik ben eenzaam, maar niet alleen.’ Ze is dankbaar voor de goede thuiszorg, maar voelt zich eenzaam.
Een bekende uitspraak is: ‘Eén van de vele vormen van eenzaamheid is een herinnering hebben en er niet over kunnen praten.’
Momenten van je eenzaam voelen, zelfs tussen andere mensen, hebben we die niet allemaal?

Read Full Post »

Keuzes

choices Sta ik vroeg op of draai ik me nog lekker even om? Ga ik hardlopen of is het te warm en sla ik een keer over? Doe ik nu de boodschappen of vanmiddag pas? Maak ik m’n huis netjes of duik ik weg in mijn boek?
Keuzes, elke dag, elk moment staat bol van de keuzes.
Denk ik blij makende gedachtes of beperkende? Doe ik waar ik blij van word of wat anderen van mij verwachten?
Na een lunch in een restaurant kwam ik voor een moeilijke keuze te staan. Neem ik de linker of de rechter?
keuze

Read Full Post »

Older Posts »