Feeds:
Posts
Comments

Archive for November, 2015

Gelukkig zijn

Al wandelend en filosoferend langs het kanaal beseften we dat het goed is. En wat niet goed is … ook goed is.
gelukkig zijn
Gelukkig zijn  – Toon Tellegen –
Of kan hij nog gelukkiger zijn? En wanneer dan?
De zon scheen en de eekhoorn en de mier zaten in het gras aan de oever van de rivier. Boven hen ruiste de wilg, voor hen kabbelde het water, terwijl in de verte de lijster zong.
‘Volgens mij,’ zei de eekhoorn, ’ben ik nu gelukkig.’
De mier zweeg en kauwde op een grassprietje.
‘Ik denk,’ zei de eekhoorn, ‘dat ik nooit gelukkiger kan zijn dan nu,’
‘Nou …’ zei de mier. ‘En als er nu een honingtaart voorbij zou komen vliegen met een briefje erop:
voor de eekhoorn en de mier …?’
‘Ja,’ zei de eekhoorn. ‘Dan zou ik nóg gelukkiger zijn. Maar gelukkiger dan dán is onmogelijk.’
‘Nou …’ zei de mier. ‘Als ik nu eens van plan was op reis te gaan en ik zou zeggen: eekhoorn, ik ga niet, ik blijf bij jou, goed? …’
‘Ja,’ zei de eekhoorn. ‘Je hebt gelijk.
Dan zou ik nog gelukkiger zijn …’
‘En als de krekel vanavond een heel groot feest gaf, en als je nu plotseling een brief met een uitnodiging van de walvis kreeg, en als de zon vandaag niet meer onder zou gaan, en als alles rook naar verse beukenoten …?’
De eekhoorn zweeg. Hij keek naar het glinsterende water en dacht: dus ik ben eigenlijk helemaal niet zo gelukkig … Hij keek schuin opzij naar de mier. Maar de mier had zijn ogen dicht, kauwde op het grassprietje en liet de zon op zijn gezicht schijnen.
Wat ben ik dan? dacht de eekhoorn. Als ik niet heel gelukkig ben … Het was alsof er een wolk voor zijn gezicht schoof. Hij wist geen antwoord op die vraag.
In de verte zweeg de lijster en begon de nachtegaal te zingen, zo maar, midden op de dag. Hee, dacht de eekhoorn, wat zijn dat? Hij voelde iets bewegen in zijn ogen. Tranen? dacht hij. Zijn dat tranen? Hij zuchtte diep, vouwde zijn staart onder zijn achterhoofd en keek naar de lucht. Ik zal maar niet meer denken, dacht hij. Maar hij wist dat dat heel moeilijk was.
Zo lagen zij daar naast elkaar in het gras aan de oever van de rivier, de mier en de eekhoorn.
Wat liggen wij hier heerlijk, eekhoorn.’ zei de mier na een hele tijd.
De eekhoorn zei niets.
‘Ik heb nog nooit zo heerlijk gelegen,’ zei de mier.
Ik wou, dacht de eekhoorn, dat ik eens één keer op een tak zat, met mijn knieën over elkaar en dat de mier beneden stond en naar boven riep: je hebt gelijk, eekhoorn, ik geef het toe, je hebt helemaal gelijk …
De zon zakte langzaam naar omlaag, de rivier kabbelde en in de verte zong de merel. De eekhoorn keek maar en luisterde maar en dacht verder niets.

Read Full Post »

Stop

nowhere

Ik vond mezelf terug op de bank met een opgewarmd prakje op schoot. Kijkend naar masterchef. Ik voelde de stress van de kandidaten. Na het toetje probeerde ik tevergeefs een computerspelletje te winnen. De moeheid van een lange intensieve dag werd alleen maar intenser. Het duurde even voor ik het doorhad. Dus alles uit en aandacht voor mezelf. Adem in en adem uit. Iedere gedachte die langs kwam vroeg ik vriendelijk weg te gaan en concentreerde me op mijn lichaam. Elk pijntje mocht er zijn. Langzaam kwam de ontspanning en rust en een glimlach.

Read Full Post »

Wachten of…

waiting

Zal ik? Buiten oogt het grijs, winderig, koud en nat. Ik kan de hele dag voor het raam staan wachten. Maar ik kan er ook voor kiezen.. En met een andere bril op, de openstaanvooreenervaringdiezichaandientbril was het oké. De druppels van de bomen, de kringen in het water van kanaal en de plassen, de saamhorige glimlach van passanten maakt de ervaring van het hier en nu waard. Zou ik een oordeel geven over de elementen had ik beter kunnen blijven wachten voor het raam…

Read Full Post »

Wat komt… komt

Aan het eind van ons brainstormgesprek kwamen we tot de conclusie dat wat komt… komt. Ze zag op tegen de volgende dag. Vele mogelijkheden kwamen voorbij. Maar zelfs als het ergste scenario zou plaatsvinden, dan nog zouden we er die avond niets tegen kunnen doen. Al het gepieker berooft je van je gemoedsrust en heeft geen enkele zin. Ook is het zo dat zodra we één hobbel hebben genomen er al weer een nieuwe opduikt in de verte. Fijn om elkaar eraan te herinneren dat we pas omgaan met onze hobbels als ze er daadwerkelijk zijn.
hagrid

Read Full Post »

Pfoei, moe en nat. Nu languit op de bank bijkomen. Ik had de keus uit een uur fietsen of een auto lenen. De consequenties van de auto waren voor mij te groot, dus werd het bewust de fiets, door weer en wind. Het voordeel van fietsen en wandelen is het zijn in het hier en nu. Achterom kijken is geen optie. Te ver vooruit ook niet wegens de regen. En in het hier en nu is het goed toeven. Zonder oordelen. Slechts dit ene moment accepteren en ervaren.

fiets oranjedorp 17 nov 003

Read Full Post »

Maak je eigen tekst

eigen tekstPrecies op het goede moment komt er een tekst voorbij, net wat ik nodig heb. Of komt iemand langs, krijg ik een uitnodiging, of …, of…. Maar soms gebeurt er helemaal niets. Dan wacht ik op die ene richtingaanwijzer of op iemand die, of iets dat betekenis geeft aan mijn dag. Geluk vinden buiten mezelf. Geen verantwoordelijkheid nemen. Het werkt niet. En is ook niet logisch. Daar waar ik op wacht kan ik zelf creëren. Dus trotseer ik de storm buiten en doorbreek ik de windstilte binnenin me.

Read Full Post »

Twee mensen

Twee mensen, samen eten. Travel through memorylane. Herkenning. ‘Oh ja, zo was het.’                                                   Maar vooral een moment ZIJN in het nu. Er is meer ruimte, minder oordeel. Toekomst onbekend.

Telkens als twee mensen elkaar ontmoeten, 
zijn er zes mensen aanwezig.
 
Er is ieder zoals hij zichzelf ziet, 
ieder zoals de ander hem ziet, 
en ieder zoals hij echt is. 
 – William James –
th9GBV80PO

Read Full Post »

Older Posts »