Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2012

Welkom..nietkom

Het was weer druk in de herberg. De ochtend begon fantastisch. Hardlopen langs het kanaal, les 3. Een beter begin kon ik me niet wensen. De herberg stroomde vol. Vreugde, enthousiasme en energie kwamen binnen. Samen gingen we aan het werk. Wat een gezelligheid. In de middag mengden andere gasten zich in het gezelschap. Moeheid, pijngasten en de stemming sloeg om.
Ik kijk erop terug. Ik verwelkomde ze niet allemaal even gastvrij. Het motto van de herberg is dat iedereen even welkom is. Ze komen allemaal binnen om mij wat te vertellen. Dan is het aan mij om iedereen met een glimlach binnen te laten en naar hen te luisteren.
Een nieuwe dag; de deur staat open.

Gistermiddag….
De lucht hangt vol met liedjes,
maar ik ben m’n wijsje kwijt.

Read Full Post »

Jou heb ik nodig

Vanmorgen las ik deze mooie woorden van Hans Stolp. Ze sluiten aan op mijn gevoel van nu. Ik draag deze woorden op aan alle mensen om mij heen die het moeilijk hebben.

Jij, die je zo vaak alleen en verdrietig voelt, Ik wil je zeggen:
Als je verdriet hebt, sta Ik in stilte naast je en geef je de kracht om te verdragen. Als je niet weet hoe het verder moet, geef Ik je het geduld om net zo lang te wachten, totdat er onverwacht een deur voor je open gaat. Als je bang bent voor de dood, weet dan, dat Ik op de drempel sta om je op te wachten en het nieuwe land binnen te leiden.

Je staat er niet alleen voor, hoe je leven ook gaat. Ik omhul je elke dag met mijn liefde, ook dan, als je dat zelf niet kunt voelen.
Weet dat alle ervaringen van het leven bedoeld zijn als lessen om geestelijk aan te groeien. En ook al denk je vaak dat die lessen eigenlijk te zwaar en te veel zijn, Ik geloof in je en Ik weet dat je de beproeving glansrijk zult doorstaan.

Weet je, van het donker hier op aarde leer je meestal zoveel meer dan van het licht. Maar daarom ben je ook hier: opdat je van het vele donker zult leren en geestelijk zult groeien. Straks kom je weer thuis in het land van het licht en nu al weet Ik met wat voor een grootse en indrukwekkende geestelijke winst je dan thuis zult komen. Zoveel winst, dat de geestelijke wereld er nog een beetje mooier van wordt.

Maar nu ben je hier en nu mag je deze donkere wereld een klein beetje lichter maken. Nu mag je met je liefde, je geduld, je volharding en je trouw de aarde verlichten. Nu mag je met je invoelende liefde andere mensen tot troost zijn, gewoon, omdat je aan je eigen hart ervaren hebt wat pijn en verdriet een mens kan doen.

Deze donkere tijd heeft mensen nodig zoals jij.
Want wie zelf gewond werd, die kan troosten.
Wie zelf eens viel, kan anderen helpen opstaan.
Wie zelf de wanhoop gekend heeft, kan anderen hoop geven.

Jij mag het kanaal voor Mijn liefde zijn:
Jou heb ik nodig …

Read Full Post »

To do.. now

Al vroeg werd ik wakker met een zeurende hoofdpijn. Een grijze lucht staart me aan. Ik kijk naar mijn to-do lijst van vandaag. Wat er staat zie ik niet. Ik lees de dingen die er niet staan. Eén ervan blijft mij achtervolgen en prikkelen. Een afspraak maken voor de jaarlijkse controle in het ziekenhuis. Nu niet meer aarzelen. De stem aan de andere kant van de lijn zegt: ‘Kom vanmiddag maar, er is nog een plekje vrij….’ Voor de tweede afspraak klinkt het al net zo. ‘Volgende week is er nog plaats.’ Geen tijd voor bezinning. Het overvalt me. Maar het voelt goed. Langzaam neem ik weer verantwoording voor mijn lichaam. Voor mezelf.

Read Full Post »

Denken

Een vrije dag. Een leeg blad in de agenda. Ik liet het bewust leeg, maakte geen plannen. Het was fijn. Ik zat in mijn gevoel. De dag ontvouwde zich en ik bewoog mee. Totdat de rust werd verstoord. Bovenbuurkinderen renden, gilden spelend door hun huis en het was alsof er een orkaan boven mijn hoofd raasde die urenlang aanhield. Vanuit mijn gevoel zat ik ineens in mijn hoofd. En daar kwamen de gedachten weer. ‘Het is mooi weer, je moet naar buiten. Het is zondag, je hoort niet alleen te zijn. Je hebt nog zoveel te doen, zit je tijd niet te verspillen.’ Terugkijkend op de dag zag ik mijn glas, die ‘s ochtends nog vol was ineens leeg. Wat jammer. Ik ging nadenken. Waarom voel ik mij zo? En daar gebeurde het weer. Opnieuw zat ik in mijn hoofd en identificeerde ik me met mijn gedachten.
Een nieuwe dag. De woorden in mijn hoofd zijn nu opgeschreven, dus uit mijn hoofd verdwenen. Er is weer ruimte. Ik ben niet mijn denken!

Ik en mijn denken

Ik ben de boom
ik ben de stilte op het wad
Ik ben de regen, zachtjes tikkend tegen ’t raam
Ik ben de witte wolk, ver weg daar in de blauwe lucht

Mijn ik is authentiek
Mijn ik is goed
Mijn ik is wijs
en vastberaden

Mijn denken
is iets anders
‘t is afgeleid
‘t is aangeleerd

Gedachten
als lastige afleiders
vrolijk fladderend overal heen

Het leidt me af
het leidt me af van nu
het leidt me af van wat ik voel
het leidt me af van wat ik wil
het leidt me af van wie ik ben

Al meer dan dertig jaar
Zijn zij bij mij geweest
Ik dacht dat ik het was

Nu kan ik afscheid nemen
van alles
wat is aangeleerd

Ik kijk vooruit
Vanuit mijn Ik
Vanuit mijn eigen kern
bepaal ik zelf
en helemaal opnieuw
wat is

Ik ben de boom
ik ben de stilte op het wad
Ik ben de regen, zachtjes tikkend tegen ’t raam
Ik ben de witte wolk, ver weg daar in de blauwe lucht

Marleen Eisenga

Read Full Post »

Pinksteren

‘Hihi, jij en hardlopen…’ Een paar uur geleden dacht ik hetzelfde.
Vorig jaar begon ik enthousiast met hardlopen. Maar al gauw zakte de moed me in de schoenen en gaf op. Hardlopen? Niks voor mij.
Tot gisteren. Een stem in mijn oor vertelde mij wat ik moest doen. De muziek tussendoor, samen met het uitzicht langs het kanaal liet mij zelfs genieten van wat ik deed in plaats van de minuten te tellen. Ik ga door, een dag lopen, een dag rust.
Het script van mijn leven wordt telkens herschreven. Krampachtig vasthouden aan situaties, mensen, meningen kan niet meer.
Vandaag is het Pinksteren. Ik laat God zijn werk doen, notities maken in mijn script.

‘In het huis van mijn Vader zijn vele woningen.
Ik ga heen om u plaats te bereiden;
en wanneer Ik heengegaan ben en u plaats bereid heb,
kom Ik weer en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zijn mag waar Ik ben…’
Johannes 14 vers 2-3

Read Full Post »

Wees stil

‘Waren het blinde vinken die je nafloten?’ 🙂
Ze klonken als nachtegalen in mijn levensechte sprookje in de natuur.
De zon, warmte, rust, mildheid, vertrouwen…..
Ik voel de stroom en beweeg mee. Ik herken weer de basis van vertrouwen. Het stille weten dat wat er ook gebeurt het op de een of andere manier goed zal zijn.

Vertrouwen
Op een snikhete dag liep Moellah Nasreddin door een dorre streek in Anatolië. Zijn kleren zitten onder het stof en hijzelf heeft een droge keel van de dorst. Wanneer hij bij een dorpje komt, rennen de kinderen op hem af en slenteren de volwassenen daar achteraan.
“Ah, Moellah”, zeggen ze, “Wat goed dat je er bent. Het heeft al maanden niet geregend. De oogst is mislukt en we vergaan van de dorst. Help ons!”
“Ho ho”, antwoordt de Moellah, “Eerst moet ik mijn jas uitwassen”.
“Ja maar, Moellah, we hebben je net verteld dat we bijna geen water meer hebben?”
“Dat kan wel wezen, maar voordat mijn jas gewassen is, kan ik niets doen”.
Hoofdschuddend kijken de dorpelingen elkaar aan:
“De dood of de gladiolen”, zegt de hoofdman, een oud Anatolisch gezegde aanhalend. “We zijn toch verloren, laten we maar doen wat hij zegt, wie weet wat er gebeurt…”

De dorpelingen gaan op zoek naar restjes water en komen na een uurtje terug bij de Moellah; ze hebben een klein teiltje weten te vullen. Nasreddin pakt een stuk zeep, lost dat op in het water en begint met het sop zijn jas te wassen. Wanneer hij daarmee klaar is, zegt hij ernstig tegen de dorpelingen:
“Zo, nu heb ik nòg zo’n teiltje water nodig om mijn jas weer uit te spoelen”.
De mensen barsten in woede uit: “We hebben je net ons laatste water gegeven, oude gek, en nu wil je nog meer hebben!”
De Moellah haalt zijn schouders op en herhaalt: “Als ik mijn jas niet gewassen heb, kan ik niets voor jullie betekenen.”
De dorpelingen realiseren zich, dat de ramp toch niet veel groter kan worden dan hij al is en gaan op zoek naar nog meer water. Ze schrapen bij wijze van spreken de dauw van de resterende planten af en het vocht van de tong van de ezel en krijgen wonder boven wonder nòg een teiltje bij elkaar. Met ernstige en ervaren bewegingen spoelt de Moellah zijn jas uit. Tegen de tijd dat hij daarmee klaar is, pakken donkere wolken zich aan de hemel samen. Als hij uiteindelijk zijn jas aan de waslijn wil ophangen, beginnen er al dikke druppels te vallen.
“Potverdorie”, zegt Nasreddin verontwaardigd, “dat heb ik nou altijd. Wil ik de was te drogen hangen, begint het te regenen!”

Read Full Post »

(On)aantrekkelijk


‘Emmen is de meest onaantrekkelijke gemeente in Nederland,’ is de uitkomst van een onderzoek.
Terwijl ik gisteren door de omgeving fietste waande ik me in een sprookje. Prachtige natuur, pittoreske dorpjes, langs het water, door de bossen en over velden. De geur van bloeiende struiken, bomen en mest. Vogels die me nafloten. De zon en een strakblauwe lucht. Het was goed. Het was mooi. Er was niets anders. Geen agenda, geen straks. Alleen het hier en nu, genieten van wat is.
Emmen, Drenthe, het mooiste stukje Nederland.

As Sherlock Holmes pointed out:
“I only see what you see, Doctor Watson,
but I have trained myself to notice what I see.”

– Sherlock Holmes –

Read Full Post »

Older Posts »