Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2011

Wie loopt er mee?

Wat is het leven ongelooflijk boeiend. Ik kan er maar niet over uit. Het is één groot groeiproces. Elke dag verwachtingsvol uitzien naar wat er komt. En er mee leren omgaan. Genieten van de medereizigers die mijn pad kruisen en een stukje met mij meelopen. Sommigen al heel lang, anderen nog maar kort. We genieten van het mooie uitzicht en als het nodig is helpen we elkaar op het goede pad. Geven we elkaar het duwtje in de rug dat we nodig hebben.
Reizen op mijn levenspad…. Het is leuk, avontuurlijk, spannend, eng…. Ik heb geen routekaart, weet niet wat er om de volgende bocht ligt, wie ik tegenkom.
Zo boeiend!
Wie gaat er mee?

‘Pluk de dag, niet alleen als het een roos is of een madeliefje – dan is het immers geen kunst om de dag te plukken –
pluk hem ook als het een distel is’
Kris Touber

Read Full Post »

De muur

Ochtend, ik kijk uit naar de de dag die voor me ligt. Nieuwsgierig, met een open blik. Geniet na van de pareltjes van gisteren. Een onverwacht geschenk, een fijn gesprek, mooie muziek… En bedenk hoe heerlijk het is om iemand blij te maken en andersom, hoe een ander of een situatie mij blij kan maken.
Hieronder een prachtig verhaal dat beschrijft hoe je een ander gelukkig kunt maken ondanks je eigen moeilijke situatie.

De muur
Twee mannen, beiden serieus ziek, lagen samen in dezelfde kamer in een ziekenhuis.
Een van de mannen mocht elke namiddag één uurtje rechtop zitten in z’n bed. Zijn bed lag pal naast het enige venster in de kamer. De andere man naast hem moest noodgedwongen hele dagen plat op z’n rug blijven liggen.

De mannen praatten eindeloze uren met elkaar.
Ze spraken dan over hun vrouw en families, hun thuis, hun werk, hun dienst die ze beiden vervuld hadden bij het leger, waar ze in betere tijden op vakantie waren geweest, enz.
Elke namiddag als de man naast het venster rechtop mocht zitten, begon hij aan z’n kamergenoot alle dingen te beschrijven die hij door het raam zag.

De man in het andere bed begon naar dit dagelijks uurtje toe te leven, daar waar zijn leefwereld een stukje vergroot werd met de geurige en kleurige beschrijving die de andere man gaf van alles wat hij zag.

Het venster keek uit op een wondermooi park met een vijver.
Eenden en zwanen dobberden op het water net als de modelbootjes van de kinderen die in het park speelden.
Verliefde koppeltjes liepen arm in arm door het park tussen de bloemen van allerhande kleuren en op de achtergrond was er de skyline van de grote stad.

Als de man bij het venster alles wat hij zag in geuren en kleuren vertelde, sloot de bedlegerige man naast hem z’n ogen en begon alles wat hij hoorde voor z’n geest te halen.
Op een warme zonnige dag beschreef de man aan ‘t venster hoe hij een fanfare zag langskomen met een hele stoet mensen er achter aan.
Alhoewel de bedlegerige man de muziek niet kon horen, kon hij de fanfare zien in z’n gedachten.

Dagen en weken gingen voorbij.
Op een morgen toen de verpleegster kwam om hen beiden een bad te geven, vond ze het levensloze lichaam van de man bij het venster.
Hij was vredig in z’n slaap gestorven.
Ze was zeer aangeslagen en haalde er een andere verpleegster bij die het lichaam kwam weghalen.

Nadat hij de dood had aanvaard van z’n kamergenoot, vroeg de bedlegerige man of hij niet het bed aan het venster kon krijgen.
De verpleegster stemde toe en nadat hij van plaats was verwisseld en alles in orde was, liet de verpleegster de man alleen.
Langzaam, met zéér veel pijn, duwde de man zich recht in z’n bed, gebruikmakende van zijn ellebogen, om een blik te werpen op de buitenwereld door het venster.
Alles wat hij door het venster zag was een witte muur.

De man belde de verpleegster om te vragen wat z’n overleden kamergenoot kon bezield hebben om dingen te vertellen die er niet waren.
De verpleegster antwoordde dat de overleden man zelfs de witte muur niet kon hebben gezien, daar hij reeds jaren blind was.
Ze zei: “Misschien wou hij jou alleen maar wat moed geven.”

Read Full Post »

Jij bent uniek

Een verdrietige stem aan de telefoon. ‘Mam, het lukt niet…’
Ze probeert het zo hard, wil niet ‘falen.’
Falen, terwijl ze zulke reuzenstappen zet op haar levenspad. Ik kijk met haar terug. Ze ging door diepe dalen en klom er telkens uit. Ze is sterk en heeft doorzettingsvermogen. Een kanjer! Ik ben ongelooflijk trots op haar.
We zullen zien wat vandaag ons brengt. Het resultaat is niet belangrijk. Wel haar gedachten over zichzelf.
Concentratieprobleem… een zwakte? Je zwakte kan je kracht zijn. Ik las de vergelijking met Pisa. De toren staat scheef. Een zwakte. Maar zou de toren ook zo goed bezocht worden als hij scheef stond?
Lieve meid, laat het perfecte plaatje van jezelf los en wees jezelf. Geloof in jezelf. Je bent uniek. je mag er zijn! Altijd.

Een spreuk van JK Rowling, schrijfster van Harry Potter:

Je kunt onmogelijk leven zonder ergens in te falen, tenzij je zo behoedzaam leeft dat je net zo goed niet had kunnen leven – en in dat geval faal je door nalatigheid.

Read Full Post »

Leer van je leven

‘Het is maar goed dat je wat te doen hebt, want als je alleen thuis zit gaat het hard achteruit….’ Deze opmerking voelde niet goed. Ik denk na. Ik heb dat ook lang gedacht. Ik had mijn familie nodig, later mijn werk, een partner, vrienden, enz. Nu ik veel heb moeten loslaten merk ik dat de levenskracht in mijzelf zit. Er ontbreekt niets of niemand in mijn leven. Ik deel mijn hele leven met één mens, mijzelf. De afgelopen dagen heb ik mijn agenda bewust leeg gehouden. En heb ervaren dat als ik er voor mezelf kan zijn, ik er voor een ander kan zijn.

Leren loslaten

Op een dag leer je het subtiele verschil kennen
tussen een hand vasthouden en een ziel ketenen
Dan leer je dat liefde niet betekent: leunen
en dat gezelschap niet betekent: veiligheid
Je ontdekt dat een kus geen contract is
en een cadeau geen belofte
Je begint je nederlagen te accepteren
met je hoofd omhoog en je ogen open
Je leert vertrouwen op vandaag
omdat morgen te onzeker is voor plannen
Na een poos leer je dat zelfs zonneschijn je verbrandt
als je er te veel van krijgt

Dan wordt het tijd je eigen tijd te beplanten
en dan zorg je voor je eigen ziel
en wacht je niet langer op een wonder van buitenaf
En dan weet je echt, dat je het echt kunt volhouden
en dat je echt sterk bent
en dat je echt waarde hebt
En je leert en leert
Bij ieder afscheid leer je

Voltaire (1694-1778 filosoof)

Read Full Post »

Inkijkje

familytime
Ja, het was goed toeven in mijn herberg. Met het hele gezin rond de tafel. Een lieve Poolse gast schoof aan. Een heerlijke andijviestamppot. Herinneringen ophalen, bijpraten. Poolse klanken. Een prachtig uitzicht door het raam, een schilderij. De zon die scheen op de gekleurde boombladeren. Geluk, hier en nu…

Droom niet van dingen die zouden kunnen zijn,
schep uit dingen die zijn.

Read Full Post »

Kies je weg


De weg

Zo gauw hij zich op pad begeeft herkent de strijder van het Licht de Weg
Iedere steen, iedere bocht heet hem welkom.

Hij voelt zich één met de bergen en de beken
ziet een glimp van zijn ziel in de planten, dieren en vogels.

Dan aanvaardt hij de hulp van God en van zijn Tekens langs de Weg
en hij laat zich door zijn Levensdroom leiden
naar de opgaven die het leven hem stelt.
Sommige nachten vindt hij geen plaats om te slapen,
andere nachten wordt hij gekweld door slapeloosheid.

Dit hoort erbij, denkt de strijder
het was mijn eigen keuze om deze weg te volgen.

In die zin schuilt heel zijn kracht.
Hij heeft de Weg gekozen waarover hij nu loopt
een reden om te klagen heeft hij niet.

De strijders van het Licht
Paulo coelho

Read Full Post »

Prikkel

Au! Mijn ego werd geprikkeld. Mijn blog van gisteren eindigde met de opmerking: Probeer het verleden niet het heden te laten bepalen, het heeft je veranderd.
Waarom ziet de ander dat dan niet? Waarom worden mijn woorden telkens negatief geinterpreteerd? Word ik teruggeduwd naar hoe het was?
Waarom word ik hier zo verdrietig van? Is het belangrijk wat de ander van mij denkt? Mijn ego vindt van wel. Die denkt dat ik begrepen, geliefd en gezien wil worden om gelukkig te kunnen zijn. Gelukkig weet ik wel beter.

Geluk is als een vlinder; hoe meer je hem najaagt, hoe meer hij aan je weet te ontsnappen. Maar als je je aandacht op andere dingen richt, dan komt hij naar je toe, om teder op je schouder te zitten.

Read Full Post »

Older Posts »