Feeds:
Posts
Comments

Archive for October, 2011

Bloei

Om mijn staat van ‘zijn’ te beschrijven, kan ik veel woorden gebruiken.
Ik houd het bij deze spreuk:

De tijd brak aan dat het risico om in de knop te blijven
pijnlijker was dan het risico om tot bloei te komen.

Anaïs Nin

Advertisements

Read Full Post »

Zielig


‘Ik wil graag even zielig zijn, mag dat?’ Deze vraag werd mij een paar keer gesteld door verschillende mensen.
Ja, natuurlijk mag dat. Je loopt tegen een grens aan, teleurstelling op je pad, je ziet het niet zitten….. Ik herken het gevoel. Niks heerlijkers om je dan te wentelen in zieligzijn. Elke gemoedstoestand mag er zijn. Maar blijf er niet in hangen, zoals zo prachtig is gezongen in bovenstaand lied van Brigitte Kaandorp.
Kijk naar de stap die je hebt gezet, voel de pijn, wentel je je in je zieligzijn. Sta dan op en ervaar de oneindige mogelijkheden die nu in het verschiet liggen. Een deur is gesloten, maar alle ramen gaan open.

Read Full Post »

Lezen

Ik kijk naar een leeg scherm. De letters buitelen in mijn hoofd door elkaar. Ik kijk naar gisteren en voel zoveel emoties. Welke mogen er op papier? Ze zijn het allemaal waard. Ik voel een enorme dankbaarheid. Een ontmoeting, waarbij iemand mij een blik gunde in het diepst van zijn ziel. Zoveel strijd en zoveel emoties. Ik voel me gezegend door zoveel vertrouwen. Dit gevoel werd versterkt door de warme zonnestralen die mij aanraakten op het terras. Ik voel een hevige vermoeidheid. Even op bed…… De middag gleed ongemerkt voorbij. Een fijne avond met de kinderen. Fris en fruitig. Tot die ene opmerking, onbewust. Tranen. Ik voelde me zo sterk en ik werd geveld door een speldeprik. Ik lees de berichtjes terug op mijn mail, die ik om middernacht las. Zo lief. Nu tranen van verwondering. Het is echt waar. Je krijgt wat je nodig hebt.
Er zijn nog steeds veel letters in mijn hoofd, maar ze vormen zich tot verhalen. Het leven is zo veelzijdig, zo boeiend, zo waard geleefd te worden. Ieder mens is uniek, ieder heeft zijn eigen verhaal, en ik mag ze lezen. Ik houd van lezen!

Read Full Post »

Geloof je het zelf?


Beren op je weg…. zijn het wel beren? Laat ze passeren.

Op mijn reis kom ik steeds muurtjes tegen. Muurtjes waarop teksten staan als: ‘dit is moeilijk’ of ‘dat kan/durf ik niet.’ Ik ervaar steeds vaker dat ik die teksten er zelf op plak. Het is puur het verhaal dat ik over mezelf vertel. En steeds opnieuw afdraai.
Als ik er nou eens een nieuwe tekst opschrijf?
Kijk ook eens naar je eigen muurtjes, lees wat je er zelf opgeschreven hebt. Geloof je het zelf? Of zou het anders kunnen zijn….?

Read Full Post »

Vrij?

Au! Ik val. Ben uit het nest gestoten, hoor er niet meer bij. Voldoe niet aan de verwachtingen. Verwachtingen dwingen iets af. Zetten jezelf of een ander vast. Ze zijn eisend. Je kunt ze veranderen door de ander te laten weten hoe je het graag zou willen. Is vriendschap te bewijzen? Moet het worden verdiend? Is het een werkwoord? ………

Read Full Post »

Beter weten?

Ik wist het beter… en liet haar dit weten. ‘Hard werken, doorgaan!’
Ze zei: ‘Nu even niet, ik mag toch wel gelukkig zijn?’
Ik laat dit op me inwerken.
Ja meid, dat mag.

“Je zou vandaag toch iets belangrijks kunnen doen”, zei ik.

“Doe ik ook”, zei Poeh.

“Wat doe je dan?”, vroeg ik…

“Luisteren naar de vogels en de eekhoorns.”

“Wat zeggen ze dan?”, vroeg ik…

“Dat het zo’n mooie dag is”.

– Winnie de Poeh –

Read Full Post »

Eigen tijd

Opnieuw stap ik in een valkuil. Namelijk te snel willen groeien, veranderen. Teveel verwachten van mezelf. Terwijl het leven me geleerd heeft geduld te hebben. Alles komt op zijn eigen tijd. Vertrouw en het komt. Hoe meer eisen ik aan mezelf stel en het liefst vandaag nog, hoe meer druk ik voel.
Vruchten rijpen en bloemen bloeien op hun eigen tempo, afhankelijk van de grondsoort, de hoeveelheid zon en regen. Zo is het ook met mensen. Rijpheid komt als de tijd daar is.

Het zoet van een rijpe vrucht is het wachten waard.

Een bloem
Als ik een bloem was,
zou ik dan nu bloeien?

Of zou ik een bijzondere bloem zijn,
een onvoorstelbare bloem,
een bloem die niet kan kiezen tussen bloeien
en niet bloeien,

en die over de rand van een vaas voorover
leunt
om te zien of zijn afgrond een bodem heeft?

Of zou ik alleen maar kunnen bloeien,
moeten bloeien,
rood en gedachteloos,
op een ongerepte schoorsteenmantel, ergens
tussen schaamte en geluk?

En als ik een bloem was,
zou ik dan weten wanneer ik moest verwelken?
Nu nog niet?

Toon Tellegen

Read Full Post »

Older Posts »