Feeds:
Posts
Comments

Archive for December, 2011

Op weg naar 2012

Terwijl het vuurwerk wordt ontstoken, de beste wensen over en weer gaan hoop ik dat de mensen wat dichter bij elkaar willen gaan staan. Elkaar gaan respecteren, accepteren Maar dat zal een droom blijven, want nooit zal het tij gaan keren. De zwakkeren in de samenleving zullen geen sterke schouders vinden, de zieken geen warm bed. De ouderen ontvangen wellicht opnieuw geen helpende hand. Armoede zal blijven regeren, kinderen zullen slachtoffertjes blijven van afschuwelijk geweld. Het jaar loopt ten einde, nog heel even 2011. Alhoewel we weten hoe 2012 er uit zal zien, wens ik u allen een heel gelukkig en gezond nieuw jaar.
Dit is een deel van een nieuwjaarswens die ik bij iemand las op hyves. Wat kreeg ik hier een naar gevoel bij. Zoveel negativiteit wordt de wereld ingestuurd. Het is niet mijn gewoonte om te reageren op hyves, maar dit keer kon ik het niet laten. Als we nou allemaal ons steentje bijdragen in liefde en vertrouwen. Zorg dragen voor elkaar. Dankbaar zijn voor wat je krijgt en verantwoordelijk voor wat je geeft. Laten we onszelf niet verliezen in alles wat er niet goed gaat. We zijn allemaal onderweg. Laten we niet wachten om ons gelukkig te voelen of om gemoedsrust te vinden tot ons doel is bereikt, maar genieten van de reis.
Op reis naar 2012.
Geloof in de dag van morgen die gauw gaat komen,
en heb vertrouwen in jezelf en in je dromen.

Moeder Theresa zei”
Ik beschouw de menigte niet als mijn verantwoordelijkheid. Ik kijk naar het individu. Ik kan alleen één mens per keer liefhebben. Ik kan alleen één mens per keer voeden. Eén slechts, één slechts. Zo begin jij, zo begin ik.

Advertisements

Read Full Post »

Qualitytime

Opnieuw wacht ik op de woorden voor een blog. Het woord cadeautje komt naar boven en het blijde gevoel komt er vanzelf bij. Gisteren was een cadeautje. Mijn plan was een bezoekje aan vrienden en mijn to do lijst inkorten. Het bezoekje is spontaan uitgegroeid tot een hele dag qualitytime. Dit is echte vriendschap. Ook al zie je elkaar een hele tijd niet, je weet dat het goed is, je weet dat je er voor elkaar bent. Mijn lijst is nog even lang, maar ach, vandaag begint een nieuwe dag met nieuwe mensen en situaties die op mijn pad zullen komen. Wat een fantastische uitdaging. Ik heb tijd.

Een aantal dieren kwamen bijeen en klaagden dat mensen ze altijd van alles afpakten.

De koe zei somber: “Mensen pakken mij altijd mijn melk af”.

“”O ja, zei de hen: “Wat dacht je dan van mijn eieren?”

“Ze nemen mij mijn vlees af”, klaagde het varken.

De walvis zei verdrietig: “Ze jagen op mij om mijn olie”.

Een slak die ook aanwezig was hoorde het allemaal rustig aan en nam de tijd alvorens hij sprak: ….

“Ik heb iets dat ze me beslist zouden afpakken als ze dat konden. Iets dat ze meer dan wat ook in de wereld wensen. Ik heb de tijd.”

In de nood leer je je vrienden kennen. Maar niet alleen dan.
een chassidische wijsheid :
“Ware vrienden leer je in gelukkige omstandigheden kennen,
want alleen zij zijn niet jaloers wanneer jij blij bent.”

Read Full Post »

Medelijden

Dat was lekker en nodig, me even onder te dompelen in dat negatieve, zielige gevoel. Maar ik als geen ander ken het gevaar dat erin schuilt. Dat ik hierin blijf hangen, me slachtoffer voel en graag zo gezien wil worden. Gehoord en gezien willen worden, zelfs op een negatieve manier. Dat laat ik niet meer gebeuren. En ja, mijn ingewanden laten me weten dat ze er zijn. Maar ze doen wel hun taak. Tweemaal heeft mijn lichaam aan de bel getrokken en hebben kankercellen mijn leven op een hoger plan getild. Nu ga ik niet boos worden op mijn lichaam over een beetje ongemak. De dokter voegde toe: ‘Je hebt een mooie buik…’ Dat heeft nog nooit iemand tegen me gezegd.
Het zielige gevoel werd definitief opgelost tijdens de avondvullende film The Phantom of the Opera. De eerste en mooiste musical die ik ooit gezien heb. De liedjes geven me kippenvel.

Medelijden is een rem. Je moet vooruitgaan.

Read Full Post »

Zieligjes

….Hij kende mijn naam…. Doemdenken was het niet, wel realiteitszin. Het was een déjavu van 14 jaar geleden. ‘Lastig, maar niks aan te doen.’ Hier zit ik nu. Verdrietig, teleurgesteld, machteloos en last hebbend van de net genuttigde boterham. Hm, me even wentelen in dit gevoel is prima, maar ik wil het niet vasthouden. Alle negativiteit en ontevredenheid die ik voel, straal ik uit en komt dubbel bij me terug. Maar nu eventjes is het zo.

Een man was ten einde raad en ging naar de meester.

“Ik heb zoveel problemen, de mensen zijn niet vriendelijk, mijn kinderen luisteren niet, ik ben voortdurend moe… Welke raad kan je mij geven?’vroeg hij.

‘Helemaal niets voor al die problemen die je me vertelt’, antwoordde de meester.

‘Hoezo, je staat bekend om je wijsheid’, zei de man verwonderd.

‘Deze problemen horen bij de 44 problemen van het leven en iedereen heeft 44 problemen. Daar kan je niets aan doen’, antwoordde de heilige man. ‘Ik kan je alleen helpen met het 45ste probleem’.

‘En wat is dat dan?’ vroeg de ongelukkige man.

‘Dat je een probleem maakt van de eerste 44 problemen’.

Read Full Post »

Doemdenken

Het is nog nacht. De eerste trein reed net langs. Opnieuw slechts een paar uur geslapen. Ik besluit dat het nu lang genoeg heeft geduurd. Tijd voor actie. Jaren geleden bezocht ik de huisarts ivm. gevoelige ingewanden. Er bleek niets aan de hand en moest er mee leren leven. Dat heb ik gedaan. Vandaag, 14 jaar later, maak ik een nieuwe afspraak. Tijd om verantwoording te nemen en lief te zijn voor mijn lichaam. Ik mijmer nog even door. Waarom heb ik zo lang gewacht? Omdat ik ervan uit ging dat de situatie zich zal herhalen. ‘Niks aan te doen, je moet ermee leren leven.’ Dit heet doemdenken.
Nog een paar uur te gaan voor ik kan bellen…

WIE WEGLOOPT VAN ZIJN ZIEKTE

LOOPT OOK WEG VAN ZIJN GENEZING

Read Full Post »

Klankbord

Bij mijn vader vond ik een boekje uit 1973. Mijn moeder heeft het haar hele leven bewaard, na een vakantieweek voor vrouwen die het leven niet goed meer aankunnen.
Er staat een toespraak in over klankbord zijn en klankbord zoeken. Dit moet in evenwicht zijn.
Ik citeer: ‘Als je luistert naar mensen dan moet je eigenlijk de omtrek van de put om hun verdriet meten. Als je je de tijd niet gunt om goed te weten wat er allemaal omgaat en je wilt te gauw een deksel op dat verdriet zetten, dan neem je meestal een te klein deksel en dat ploft op de grond, dat doet niets en de mens die je wilde opvangen en die je troosten wilde, voelt zich alleen nog maar verdrietiger…’

En: ‘Ons leven heeft net zoveel waarde als we in staat zijn lichtstralen van boven op te vangen en die door te laten schijnen in het leven van anderen.’

‘Het “waarom” van uw leven, het “waarom” van uw verdriet weet niemand. Maar pak het brok verdriet, leg het in God’s hand. Dan kan Hij er wat mee doen, zodat u een rijper mens wordt.’

Het slot van het praatje luidt: ‘Als u door veel verdriet hebt heengemoeten, dan kunt u een beter klankbord zijn voor een ander en ik hoop dat u ook voor uw eigen leven een klankbord vindt bij een ander.’

Read Full Post »

Kerstfeest

Pats. Raak. De reactie op de blog van gisteren deed een snaar trillen. ‘Love is the message.’ Dat het algemeen bedoeld is, liefde hebben voor elkaar, begreep ik wel. Maar het maakte iets wakker. Verlangens. Ik, die het zo goed heb met mezelf. En toch. De tranen bleven hoog zitten. Onbestemd.
En toen hoorde ik tijdens de kerstnachtdienst de woorden: gedragen in de liefdevolle handen van God. Om 12 uur in de nacht zongen we buiten een paar kerstliederen. Mooi.
Ik wens jullie allemaal een liefdevol Kerstfeest.

Het volgende gedicht heb ik al eens eerder geplaatst en is geen kerstgedicht, maar het is wel ‘mijn’ lijfspreuk.

Eens had een man een droom
Eens had een man een droom.
Hij droomde dat Hij wandelde langs het strand, samen met God.
Tegen de blauwe lucht tekenden zich perioden uit zijn leven af,
en voor iedere periode waren er een paar voetstappen in het zand,
één paar van hemzelf, en één paar van God.

Terugkijkend naar die voetafdrukken,
zag hij opeens een stuk
waar maar één paar voetstappen stond.

Hij zag ook dat dit precies was op het moeilijkste
en verdrietigste moment uit zijn leven.

Dus zei hij:
God, ik heb gezien dat juist op het moeilijkste moment
van mijn leven er maar één paar voetstappen is,
en U hebt mij nog wel beloofd dat U altijd bij mij zou zijn.
Ik snap niet dat U mij juist op dit moment hebt verlaten.

Maar God zei:
Mijn lieve kind, ik hou van je,
en zou je nooit verlaten in je momenten van strijd en lijden.
Daar waar je maar één paar voetstappen ziet,
daar was het dat ik je droeg.

Read Full Post »

Older Posts »