Feeds:
Posts
Comments

Archive for April, 2015

Ubuntu.

Ubuntu!

Ik ben omdat jij bent.

Wederkerigheid.

Betrokkenheid.

Tegengesteld aan (ver)oordelen, afwijzen en uitsluiten.

Dit kwam allemaal voor in de fantastische energieke voorstelling, een reis door Zuid Afrika.

Advertisements

Read Full Post »

Voorbij de wolk

owlAl jaren wachtte het wolkje om langs te drijven. Hij was onvoorspelbaar. Kon elk moment toeslaan. Vanuit mijn ooghoek zag ik hem wel, maar besteedde er weinig aandacht aan. Nu is het dan zover. De eerste druppels lieten me schrikken. Geen plek om te schuilen, ik moest erdoor. De wolk drijft voorbij, nog een klein staartje te zien. Vanmorgen werd ik wakker. Opgelucht? Blij?          Ja? Nee? De zon schijnt, Een bijna wolkeloze hemel… Ik voel niets, maar ben wel blij met deze nieuwe dag!  Met mij gaat het tamelijk goed…

De uil en een mooie zin om mee wakker te worden. 

Aan de rand van het bos in de plataan verkocht de uil brieven.
Hij had zeldzame brieven, vrolijke brieven, zachte brieven en venijnige brieven, brieven die niet te onderscheiden waren van een regenbui of onweer of een boterbloem, brieven die konden sissen, brieven met voelsprieten en schubben, scherpe brieven waarmee je taarten kon aansnijden, brieven die brulden, brieven die konden dienen als deur, brieven die bloeiden en verwelkten en nog veel meer brieven.
Maar er kwam zelden iemand langs om een brief te kopen, en soms verkocht hij alleen een halve brief of een stukje van een brief.
Dan vroeg hij; ‘wilt u een stuk met Beste of een stuk met Tot gauw?’ Met zijn snavel sneed hij dan een stuk uit een brief en verkocht het.
Vaak kwam er een hele dag niet een klant. Dan maakte hij kleine stapeltjes met ‘Hoe gaat het met jou?’ en “Met mij gaat het goed’, want die verkocht hij nogal eens aan haastige klanten. Of hij schreef lange, ernstige brieven aan niemand in het bijzonder en legde ze in laden in een kast. Die brieven verkocht hij niet, maar las hij zelf, in de winter, als er dik sneeuw rond de plataan lag.
Roerloos en met dichtgeknepen ogen dacht hij urenlang na over elk woord dat hij schreef.
Als ik echt zou schrijven wat ik denk, dacht hij vaak, dan zou ik toch dingen schrijven….
Maar hij wist niet wat hij dan zou schrijven. Want wat denk ik? dacht hij. Hij wist dat nooit.
Meestal sliep hij met dikke rimpels op zijn voorhoofd in.
Boven zijn bed hing een zin uit een brief die hij langgeleden in het bos had gevonden. Die zin las hij elke ochtend als hij wakker werd. Elke ochtend was hij weer benieuwd naar wat er precies stond.
Er stond in kleine, scheve letters:Met mij gaat het tamelijk goed.

Als hij dat gelezen had knikte hij en kneep zijn ogen even stijf dicht. Tot zijn verbazing was hij het bijna altijd met die woorden eens.

 – Toon Tellegen –

Read Full Post »

Nee!

Waarom is nee zeggen zo moeilijk? Twee kwesties spelen tegelijk. Het leven is een leerproces, dus nadat ik ‘nee’ denk, zeg ik ook nee. Het voelt  goed. Ben trots op mezelf. Maar dan wordt er een dringend emotioneel beroep op me gedaan. Mijn ‘nee’ mag er niet zijn. En nu? Houd ik voet bij stuk of doe ik de ander een groot plezier? Ik ben er nog niet uit. Ik laat het even onbetwist, laat het los. Wat wil ik nu echt????

imagesS921TTOX

Read Full Post »

Spiegelbeeld

Met wie ga je liever om? Met mensen die een positieve uitstraling hebben en hun eigen leven creëren? Of hen die zich slachtoffer voelen en dit graag willen delen? Het antwoord is niet moeilijk. Ik heb het jaren geleden aan den lijve ervaren.   Een wijze les: wat je uitstraalt krijg je terug!

Het wonderlijke raadsel

Een man zag eens twee honden een kamer uitkomen. De ene hond kwam er tevreden en kwispelend uit, de ander rende eruit weg met de staart tussen de benen, al grommend en piepend. De man vroeg zich af: wat kan er in die kamer zijn dat de ene hond zo blij maakt en de ander zo boos en bang? Hij besloot te kijken. Wat vond hij? Spiegels. De kamer was één grote spiegelkamer. De eerste hond was tevreden en blij geweest omdat alle reflecties rondom hem net zo vrolijk en tevreden waren geweest. De andere hond was boos en bang uit de kamer gekomen omdat alle spiegels hem bange en boze honden lieten zien. In beide gevallen lieten de spiegels hen zichzelf zien. 

­

Kies je eigen spiegelbeeld dat terugzwaait.

021

Read Full Post »

Oppaspuppyoma

Hij slaapt tegen mijn voet aan. Ik durf me niet te bewegen. Na een uur m’n huis verkennen, spelen, blaadjes van een plant aftrekken en heel veel knuffelen viel hij in slaap. Maar elke beweging van mijn kant maakt hem alert en hij volgt mij als een schaduw. Ik voel me een oppasoma, maar dan een oppaspuppyoma.                                                                       Mindfulness ten top, volledige aandacht in het hier en nu van ons beiden.

Lewandowski 13 april 011

Neem eens een voorbeeld aan je hond

Het advies van een hond

 

Doe dutjes en rek je altijd uit voordat je opstaat.

Loop, speel en stoei dagelijks.

Laat nooit de kans op een plezierritje of een joyride aan je voorbijgaan.

Geef jezelf de ervaring van verse lucht en de wind in je gezicht als pure extase.

Eet met vreugde en enthousiasme.

Wees trouw.

Wanneer geliefden thuiskomen, loop hen dan altijd tegemoet om hen te begroeten.

Beweer nooit iets te zijn wat je niet bent.

Laat anderen weten wanneer ze jouw territorium binnenvallen.

Het maakt niet uit hoe vaak je bekritiseerd wordt, laat je hoofd niet hangen om te mokken.

Loop onmiddellijk terug en maak het goed.

Als je wil hebben wat begraven ligt, graaf dan tot je het vindt.

Wanneer iemand een slechte dag heeft, wees dan stil, zit dicht bij hem en vlei je zachtjes tegen hem aan.

Vind verrukking in de eenvoudige vreugde van een lange wandeling.

Gedij met aandacht en laat mensen je aanraken.

Wanneer het in jouw belang is, wees gehoorzaam.

Vermijd bijten wanneer eenvoudig gegrom volstaat.

Als je gelukkig bent, dans dan rond en zwiep met je hele lichaam.

Voor hete dagen: drink veel water en lig onder een schaduwrijke boom.

Uit “Mindful gelukkig” – David Dewulf

Read Full Post »

In de herberg

En dan is daar die steen weer, op mijn maag. Gelijk begint de maalstroom in mijn hoofd. He bah, weg ermee, wat balen…. enz. En de steen wordt zwaarder en zwaarder. Ik besluit in te grijpen. Houd de steen vast, omarm hem en verwelkom hem. De zon doet de rest. Het etiketje, het oordeel dat ik eraan geef maakt de steen zo zwaar. Dus, kom maar steen, je bent welkom in mijn herberg.
Een uur later vertrekt de steen….

Gesprek met een steen
ruwe-steen

Ik klop op de deur van een steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik wil in je binnenste gaan,
overal rondkijken,
met jou mijn longen vullen.’

‘Ga weg’ zegt de steen.
‘Ik ben hermetisch gesloten.
Zelfs aan stukken geslagen
zullen we hermetisch gesloten blijven.
Zelfs fijngewreven tot zand
zullen we niemand binnenlaten.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik kom uit louter nieuwsgierigheid
die alleen het leven kan bevredigen.
Ik ben van plan door je paleis te wandelen
en daarna nog blad en waterdruppel te bezoeken.
Ik heb niet veel tijd voor al die dingen.
Mijn sterfelijkheid hoort je te ontroeren.’

‘Ik ben van steen,’ zegt de steen,
en moet daarom mijn ernst beslist bewaren.
Ga weg van hier.
Ik heb geen lachspieren.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik heb gehoord dat binnen grote lege zalen zijn,
onbezichtigd en vruchteloos mooi,
verlaten en zonder echo van enige voetstap.
Geef toe dat je er zelf niet veel van weet.’

‘Ja grote en lege zalen,’ zegt de steen
daar is alleen geen plaats.
Mooi, wellicht, maar dat gaat de smaak
van jouw gebrekkige zintuigen te buiten.
Je kunt me leren kennen, maar ervaren nooit.
Mijn hele oppervlak keer ik jou toe,
met mijn hele binnenste lig ik afgewend.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik zoek in jou geen toevlucht voor altijd.
Ik ben niet ongelukkig.
Ik ben niet dakloos.
Mijn wereld is een terugkeer waard.
Ik kom en ga met lege handen.
En als bewijs dat ik er werkelijk ben geweest,
kan ik niets anders laten zien dan woorden
die niemand zal geloven.’

‘Je komt er niet in,’ zegt de steen.
Je mist de zin om deel te nemen.
En er is niets wat dat vervangen kan.
Zelfs een tot alziendheid aangescherpte blik
zal je zonder deze eigenschap niets baten.
Je komt er niet in, weet niets van de zin om deel te nemen,
bezit daarvan hoogstens een kiem, de verbeelding.’

Ik klop op de deur van de steen.
‘Ik ben het, doe open.
Ik kan niet tweeduizend eeuwen wachten
voor ik in jouw huis mag komen.’


‘Als je mij niet gelooft,’ zegt de steen,
‘vraag dan het blad, je zult hetzelfde horen
Vraag het de waterdruppel, zijn antwoord luidt net zo.
Vraag het tenslotte een haar op je eigen hoofd.<
Een lach zwelt in me aan, een reusachtige lach,
maar ik weet niet hoe ik hem moet lachen.'

Ik klop op de deur van de steen.
'Ik ben het, doe open.'
'Ik heb geen deur,'zegt de steen.

– Wislawa Szymborska –

Read Full Post »

Dussss

In de maalstroom van de gedachterivier die gisteren begon te stromen voel ik weemoed en … en …. en nog veel meer….
Dan lees ik de tekst: Niemand heeft het vermogen om jou ongelukkig te maken.
Alleen je eigen gedachten zijn daartoe in staat.
Je hoeft ze alleen maar te geloven.

Ik weet dat dit waar is. Mensen om me heen, situaties maken mij niet ……..
Mijn gedachten die ik erbij brei wel.
Dan komt er nog een tekst voorbij van Eckhart Tolle: Suffering is necessary until you realize it is unnecessary.
Al dit gespinsel is nodig om bewustzijn te creëren, om te groeien.
Dussssss……
move on

Read Full Post »

Older Posts »