Feeds:
Posts
Comments

Archive for July, 2011

Onthecht

Hij hielp mij verhuizen, ik hem tijdens de verbouwing. Het huis voelde vertrouwd. Het was goed om er bezig te zijn. Jedoch…… het was anders. Ik voelde me onthecht. Ik hoefde me niet meer vasthouden aan oude gewoontes, omstandigheden. Ik keek van een afstand naar mezelf en voelde dat ik de draadjes heb losgelaten.
Onthechten, je niet hechten aan dingen en mensen, zodat niemand iets hoeft te zijn voor jou wat ze misschien niet willen of kunnen.
Onthechten, het durven veranderen van vaste patronen, omstandigheden.
Onthechten, is innerlijke vrijheid.
Ik heb het gevoel aangeraakt.

Read Full Post »

Meer dan moe

Wat was ik moe! Het werd me duidelijk toen ik bijna thuis was op de fiets en me afvroeg hoe ik daar kwam. Ik had een heel stuk gemist. Dat is niks voor mij.
Maar dan zijn er weer die parels op de weg.
De stoelen die werden bezorgd. Wat staat het nu mooi. De ‘warme deken’ in het inloophuis. Het kostte me energie, maar ik kreeg er zoveel meer voor terug. En toen stonden er twee giebelende dames voor mijn deur. Wat was er een goede en open sfeer, wat een fijne gesprekken. Ik was weer opgeladen, kon weer verder. De moeheid bleef, maar werd teruggebracht tot een klein deel van mij. Er was zoveel meer. Ik werd meer dan de moeheid. Parels op de weg. Ze liggen er om ontdekt te worden!

Vandaag is de dag,
hij komt maar een keer.
Morgen is het vandaag al niet meer.

Geniet van het leven,
het mag
maar doe het vandaag,
want vandaag is de dag.

Read Full Post »

Na een intensieve dag nam R. ons op zijn verjaardag mee naar Utrecht, naar de Parade. Net als vorig speelde T. daar een voorstelling. Dit keer De Oktobertragodie. Met hun vijven de hele voorstelling bedacht en uitgevoerd. Petje af. Het verhaal: een in zichzelf gekeerde familie leefde in Duitsland volgens hun eigen wetten. Die zij normaal vinden. Hm. Wij niet….. T. speelde de rol van Daddy Heiner en het slot was verrassend en zal het nog niet verklappen. De voorstelling is nog te zien tot en met zondag. Komt dat zien!

Read Full Post »

Kiezen

De gordijnen hangen. Dit keer is het gelukt. Het staat gezellig. Knusser. Maar opnieuw voelt het tevens als afgesloten zijn. Ik mis opnieuw de bomen voor het raam… Gelukkig kan ik kiezen, open- of dichtdoen.
Ik las vanochtend het onderstaande verhaal. Keuzes maken in je leven. Daar is moed voor nodig en bovenal bewust zijn.

“Een vrouw zit op een stoel voor het raam naar buiten te kijken tot ze haar man ziet verschijnen. Hij zal om zes, zeven uur thuiskomen, hij zal dronken zijn en hij zal haar slaan, zoals elke dag. Op een gegeven moment ziet ze een vrouw lopen in ongeveer dezelfde jas als zij heeft. Ineens beseft ze met een schok: ik zou daar óók kunnen lopen als ik dat wil.

Ze staat op, loopt naar de kapstok, doet haar jas aan, opent de deur, staat in de deuropening, kijkt de straat in en schrikt zo van alle mogelijkheden, van wat er van haar terecht zou komen, dat ze bevangen wordt door angst, de deur dicht doet, haar jas aan de kapstok hangt en weer op haar stoel gaat zitten. Ze wacht op haar man, die om een uur of zes, zeven thuis zal komen, dronken zal zijn en haar zal slaan”.

Read Full Post »

Kijk en zie

Terugdenkend aan gisteren tuimelen de gedachten door mijn hoofd. Zoveel tegenstellingen. Enthousiasme, teruggefloten, actie, reactie… Het stormt.
Tijd om even afstand te nemen. En meteen zie ik het beeld van het veld met zonnebloemen aan de ene kant en tien ezels die mij nakeken terwijl ik er langs fietste aan de andere kant. En dat vlakbij huis. Op deze momenten valt alles van mij af en is er alleen maar rust.

Read Full Post »

één traan

En daar was een traan… Het bleef bij één, maar wat zei het veel.
Gisteravond laat moest het nog gebeuren. Een printer uit de doos halen en aansluiten.
Ik begaf me op glad ijs want was al moe…. Tot nu toe had ik dit soort dingen altijd uitbesteed. Er was altijd wel iemand die dit voor me deed. A-technische ik.
De gebruiksaanwijzing erbij en heel wat frustraties verder ontbrak slechts een USBstick en kon ik niet printen. Een belletje om hulp leverde op dat ik moest wachten tot de volgende ochtend. En daar zat ik dan, met een traan die langzaam over m’n wang biggelde.
Van een afstandje keek ik ernaar. Wat vetelde die traan me nu? Frustratie dat het niet gelukt was? Gedachte: ‘zie je wel dat je het niet kan?’
Of in de steek gelaten voelen, omdat niemand kwam toen ik het nodig had?
Het helpt om van een afstand naar jezelf te kijken. Is de gedachte realistisch, helpt hij je?
Ik boog het om. Voelde me trots dat ik het geprobeerd heb. Ben ook trots op de ander die nee zei zo laat op de avond.

Als je denkt dat je iets kunt
Als je denkt dat je iets niet kunt
Je hebt steeds gelijk

Henry Ford

Read Full Post »

Terugblik

Na een week kijk ik terug. Met een goed gevoel. Er kwamen geen tissues aan te pas. Ik ben niet zielig in een hoekje weggekropen. Het proces van afscheid was lang en hebben we doorlopen. We gaan nu op een andere manier met elkaar om. En het is goed zo.
Dit stuit op onbegrip voor de omgeving. We doen het niet volgens het boekje. Nee, gelukkig niet. Er is geen rancune, boosheid, irritatie naar elkaar toe. We hebben losgelaten en staan open voor wat er komt. Mijn levenspad ligt voor me open, zonder obstakels. En na de regenachtige dag van gisteren schijnt nu de zon! Dit is leven.

Read Full Post »

Older Posts »