Feeds:
Posts
Comments

Archive for May, 2016

Het is druk in de herberg. Ik luister naar een conversatie: ‘pfoei, morgen vroeg op, dan door de kou fietsen en lange ochtend voor de boeg. Zal dat goed gaan? Hoe zal het zijn als ik thuis kom? En overmorgen? Nog vroeger weg. Is dat oké? Maar dan kan ik morgen niet….. en wanneer moet ik dat andere dan doen? Zal hij/zij dit wel aankunnen? Moet ik niet…?’ Het is vandaag tweede pinksterdag en een heerlijke relaxdag, maar als gastvrouw in mijn herberg heb ik het druk. De laatste weken verandert de wereld om mij heen. Ik zoek hierin mijn weg. Die vind ik pas als ik het oordeel los laat. Ik heb geen invloed op wat er gebeurt, dus geef ik mij eraan over. Ups en downs zullen langs blijven komen. Aan mij de taak om hierin mee te dansen. Niet alles willen plannen en beoordelen en moeten. Meedansen is vertrouwen hebben in wat is.

vertrouwen-1024x1024

Advertisements

Read Full Post »

Bijna 99 en dan gaat het ineens niet meer zo goed. ‘Het gaat niet meer….’  En dan gaat het snel. In allerijl wordt er een plekje gevonden en brengen we hem ernaar toe. Daar zit hij in een vreemde omgeving, maar met lieve mensen om hem heen. Hij gaat mee met de flow en laat zich drijven. Op de vriendelijkheid van medemensen!

 

De zegen van een bejaarde

 

Gezegend ben je, als je verstaat

dat mijn handen beven

en mijn voeten langzaam geworden zijn.

Gezegend ben je, als je eraan denkt

dat mijn oren niet goed meer horen

en dat ik niet alles meer versta.

Gezegend ben je, als je weet

dat mijn ogen niet goed meer zien,

als je niet kwaad wordt

omdat ik de mooiste tas liet vallen

of omdat ik voor de zoveelste maal

hetzelfde vertel.

Gezegend ben je, als je me toelacht

en me vraagt naar de dagen van mijn jeugd.

Gezegend ben je, als je zacht met me omgaat,

mijn stille tranen begrijpt

en me laat voelen, dat ik bemind word.

Gezegend ben je, als je iets langer bij me blijft

wanneer het overal donker wordt

en als je even mijn hand vasthoudt

wanneer ik alleen de nacht in moet,

de nacht van de dood.

 

 – Phil Bosmans – 

Read Full Post »

De dag plukken

Wekenlang is de tijd ingebed in het hier en nu. Een klein wereldje. Veilig, warm, zorgend en vooral zijnd… Langzaam komt er wat meer ruimte. In de plek en de tijd. Het voelt onwennig om de ‘grote’ wereld weer te betreden, om afspraken te maken, kortom om te leven. Vandaag ging het mis. Maar hé, de dag is nog niet om!!!!

dichtgedachten_556

 

 

 

Read Full Post »