Feeds:
Posts
Comments

Vandaag

Vandaag is de dag,

hij komt maar één keer,
morgen dan is het
vandaag al niet meer.

Niet zeuren, geniet
van het leven, het mag,
maar doe het vandaag,
want vandaag is de dag.

Toon Hermans had het niet treffender kunnen zeggen. Vandaag is het enige wat we hebben.    Zo leefde hij ook. Ook al zei hij vaak dat hij tot de 100 zou gaan, nog 4 maand te gaan. Maar het was goed als de dood hem zou halen. En dat is gebeurd. Hij heeft geleefd, elke dag voluit. Vandaag schijnt de zon. Ik geniet ervan, maar voel het gemis….

Onze herberg

Mijn ‘herberg’ deel ik alweer bijna een jaar met kindlief. De gasten, waaronder vreugde, verdriet, spanning, prikkels zijn niet slechts mijn gasten maar onze gasten. Het is een druk komen en gaan. De deur op slot is geen optie. Iedereen is immers welkom! Zoals het tegeltje dat nog steeds naast mijn vaders voordeur hangt: iedereen is welkom, is’t niet bij ‘t komen dan bij ‘t gaan.  Deze blog is een mogelijkheid om afstand te nemen en het bezoekersgeweld in de herberg te observeren. Iedereen en alles mag er zijn. Is’t niet bij ‘t komen dan wel bij ‘t gaan.

“De herberg”


Menszijn is een herberg
Elke dag komen er nieuwe gasten.

Vrolijkheid, somberheid, laagheid,
       even een helder moment
     als onverwachte bezoeker.
Verwelkom ze en bied allen een gastvrij onthaal,
           ook al zijn het een hoop zorgen
            die jouw huis overhoop halen.
       behandel toch elke gast met respect
              misschien ruimt hij bij je op
en maakt hij plaats voor iets anders, iets fijns.
De sombere gedachte, de schaamte, de boosaardigheid,
              treed ze lachend bij de deur tegemoet
                            en nood hen binnen.
              Wees dankbaar voor wie er komt,
                want ieder van hen is gestuurd
                 als een gids uit het onbekende.

      Roemi, een dertiende-eeuwse Soefi-dichter

Mindful

‘Ik wacht op je blog…’  zei ze. Ik ook!  Waar is het rustmoment gebleven, pas op de plaats, reflectie?   Gisteren hoorde ik alweer dat mindfulness helpt bij  lichamelijke en psychische kwalen. Ben ik het kwijt? Deze vraag blijft rondspoken. De basis zit stevig vastgeworteld. Ik leef in het hier en nu.  Kijk met milde aandacht naar wat is. Probeer minder te oordelen.  Toch fladder ik teveel net als de aap hieronder met de flow mee, zonder rust. Daar ga ik wat aan doen. Elke dag ‘even’ stilstaan. Net als Edel Maex zegt:  Als je met een sneltrein door een stad rijdt, zul je weinig van de stad kunnen zien. Daarvoor moet je eerst halt houden.  Uitstappen en gaan kijken. Pas dan kun je kiezen wat je wilt doen.

 

mindwander

Nieuwjaar

Het bolletje wol leert mij een wijze les: Go with the flow.

Het leven is als een zee. Ik ga surfen op de golven in plaats van er omheen te zwemmen.

Zijn rustige veilige wereldje werd ineens opgeschrikt door het vuurwerkgeweld. Angstig. We hebben niet altijd invloed op de golven van het leven. We kunnen er alleen maar dwars doorheen gaan.  365 cadeautjes liggen klaar dit jaar om open te maken…

images4bj6cgky

Fijne jaarwisseling!

Een wit trillend bolletje wol (hond) ligt aan mijn voeten. Elke knal jaagt hem onbekende angst aan. Hij is volledig in het hier en nu. Heeft daar genoeg aan. Hij zoekt bij mij veiligheid. Dus zit er voor mij niets anders op dan ook het hier en nu te ervaren. Wat was en wat komt laat ik voor waar het hoort.

Fijne jaarwisseling!

pies-stres1

 

Nieuwe dag

074

Net terug van de kerstmarkt in Oldenburg gebeurde de aanslag in Berlijn.  Dochterlief herinnerde mij aan het cadeautje bij het wakker worden, elke dag een nieuwe dag uitpakken. Omstandigheden zijn er altijd, maar je kunt zelf kiezen wat je met je cadeau doet. En dan gaat ‘s avonds laat de bel. “Wilt u even meelopen naar de buurman? We maken ons zorgen…” En daar lag hij, dood…..  Het werd een korte nacht. Maar de volgende ochtend pakte ik een nieuw cadeau uit: een nieuwe dag.

Put moed uit de schepping: stormen verliezen het altijd van de zon… de nacht verliest het altijd van de dag… en, na de winter wordt het altijd lente… ‘Want zie, de winter is voorbij, de regen is over, verdwenen. De bloemen vertonen zich op het veld, de zangtijd is aangebroken…’ Hooglied 2:11-12

Momentje

Een avond alleen thuis. Een moment van inkeer. Een verrassende mix van gedachten en gevoelens kwamen voorbij. Soms secondewerk en andere bleven langer haken. Dankbaarheid bleef en daarin geweven blij, jaloers, tevreden, alleen,  en nog veel meer.

tumblr_njj3ddaqzg1u9txodo1_1280