Feeds:
Posts
Comments

Kleur-rijk

Vanochtend vroeg leek de wereld grijs en koud. Ik ging me spontaan ook zo voelen en mijn energielevel daalde snel. Tot ik onderstaand gedicht las. Het is een kwestie van door het grijs heen kijken . De kleuren in mezelf ontdekken. Straks ga ik naar buiten. De zon komt er al door….

Hoe de sneeuw haar kleur kreeg

Het gebeurde heel lang geleden, toen alles op aarde een naam en een kleur had gekregen, dat het begon te sneeuwen. Maar de sneeuw dwarrelde grauw en bijna niet zichtbaar neer. De sneeuw was bedroefd dat zij geen kleur gekregen had, want net toen zij aan de beurt was, waren alle kleuren op.

De sneeuw dacht: ‘ik ga iemand vragen mij wat kleur te geven.’  Zij zweefde met de wind mee tot ze een rode roos zag. ‘Roos, wil jij wat kleur met mij delen?’  vroeg de sneeuw. Maar dat was de trotse roos helemaal niet van plan. Haar rood aan zoiets kouds geven? Nooit van haar leven. De sneeuw ging verder tot ze aan de slootkant gele dotters zag. ‘dag dotters, wat zijn jullie prachtig geel. Zou ik er iets van mogen lenen?’  ‘Nee hoor,’ zeiden de dotters. ‘We hebben net genoeg voor onszelf.’ en ze draaiden hun hoofden af. 

De wind nam de droevige sneeuw verder mee tot ze bij een bos kwamen waar blauwe bloempjes op de bodem groeiden. ‘Dag blauwe bloempjes, ik ben de sneeuw en heb geen kleur. Zou ik iets van jullie kleur mogen hebben?’ vroeg de sneeuw vriendelijk. Maar de bloempjes vonden die koude sneeuw maar niets en bogen neer naar de grond en zwegen. De wind bleef de sneeuw vergezellen langs allerlei bloemen, bomen, grassen, stenen, dieren en mensen en niemand wilde iets van zijn kleur afstaan aan de grauwe sneeuw.

Het allerlaatst kwam de sneeuw bij een klein wit bloempje dat haar nog niet was opgevallen. BIjna wanhopig vroeg ze: ‘Dag mooi wit bloempje. Jij bent de laatste aan wie ik het kan vragen. Wil jij mij iets van je kleur geven? Ik wil niet meer kleurloos zijn.’  Het bloempje keek verrast op en zei: ‘als je mijn kleur mooi vindt wil ik je best wat geven.’ En het schraapte wat wit van haar kelkje af en gaf dat aan de sneeuw. Vanaf dat moment was de sneeuw wit en uit dankbaarheid zei ze tegen het bloempje: ‘ik zorg ervoor dat jij ieder jaar als eerste bloeit en ik zal je beschermen als een deken tegen de kou.’ 

Dat witte bloempje kreeg een nieuwe naam en heette vanaf toen: ‘sneeuwklokje.’  En als je goed kijkt zie je het groene plekje zitten waar het wit voor de sneeuw is weggegeven. 

sneeuwklokje

And all the colors I am inside

have not been invented yet.

              – Shel Silverstein –
Advertisements

Comments RSS

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: